Now Reading
Outskirt of the Sea دامن دريا

Outskirt of the Sea دامن دريا

Avatar
Artwork by M Faizi

دامن دريا

با بخار نفسهايم صدايت مي‌زنم

در زمستان يخ‌زدهی كابل

خيابان‌ها را يكييكي مي‌شمارم

مانند تاكسي‌هاي سِمِج

به هرسو سرك مي‌كشم

باد صدايم را به دوردست‌ها مي‌برد

به دريا، به رودخانه، به ماه

پرندهگان اندوهم را كوچ مي‌دهند

 

آواز‌هاي حزين چوپانان عاشق

فرايم مي‌خوانند

تو آنجايي

دستهايم را تا آسمان بالا مي‌برم

ماه را مي‌چينم

به موهايت دخيل مي‌بندم

چوپانان به تماشا مي‌آيند

باد صدايم را به دوردست‌ها مي‌برد

به كوهستان‌هاي برف‌گير بابا

به مجسمهی حضرت بودا

به دختران ژوليدهموي بلخ و باميان

كه از چشمه برمي‌گردند

.نامت در جهان پخش مي‌شود

 

نارم كه مي‌نشيني

دريا دامنش را جمع مي‌كند

ماهي‌ها به دور پاهايت حلقه مي‌زنند

تو پاهايت را در آب تكان مي‌دهي 

ماه پاهايت را در آغوش مي‌گيرد

زمين جاذبهاش را به تو مي‌بخشد

جذر و مد دريا شروع مي‌شود

من اما كلمات را به ديدارت مي‌فرستم

 

واژه‌ها در آغوشت مي‌گيرند

شعر مي‌شوند 

و در من جريان مي‌يابند

اما تو با انگشتاني كه بوي سیگار مي‌دهند

به صورت جهان، خط مورب مي‌كشي

جهان در من به پايان مي‌رسد

تنها كلاغاني نشسته بر شانه‌هايم

.آواز مي‌خوانند

Outskirt of the Sea

 

with the steam of my breath I call you

in Kabul’s frozen winter

counting the avenues one by one

like stubborn taxis

which spy in every direction 

the wind carries my voice far-away

to sea, to river, to moon

birds scatter my sorrow.

 

sad melodies of shepherds in love

back and forth they call to me

you are there

I raise my hands up to the sky

I pluck the moon

I tie it up inside your hair

the shepherds come to watch

wind carries my voice far-away —

to the snowy mountains of Baba

to the holy statue of Buddha

to the tangled-haired girls of Balkh and Bamiyan

who are returning from stream

— your name broadcasts to the world.

 

when you sit beside me

the sea gathers up its skirt

fish circle around your legs

you move your legs

the moon embraces your legs

the earth is donating its attraction to you

the ebb and flow of the sea begins

but I send my words to greet you

words embrace me

become poems

and flow inside me

but you with fingers that smell of cigarettes

draw diagonal lines on the face of the world, 

the world ends in me

only crows that sit on my shoulders sing

 

Translated from Persian by Andrea Guttormsen Wetzler. Guttormsen Wetzler is a student at Boston University studying Comparative Literature with a minor in Persian Cultural Studies. 

 

If you liked this poem and would like to help more writers like this publish their work, please consider supporting our writers and artists by becoming a member HERE.


Copyright © 2021 the archipelago. The material on this site may not be used elsewhere without written permission. For reprint enquiries, contact us. | Powered by SMART