Now Reading
Period پریود

Period پریود

Artwork by Shahnaz Khalili

We lived inside a dead-end alley. It was surrounded by wood-cutting, glass-cutting, and shoemaking workshops. All in all, there were only three residential buildings. Our home was in an old, two-story building, on top of which was a glass-cutting workshop and a gallery. The alley was always ringing with the noise of various tools, from the sound of hammering to make shoe molds to the sound of cutting wood and, occasionally, of breaking glass.

Our family of eight includes seven people: my parents, a son and five daughters, of whom I am the youngest. We all lived in the same dilapidated house. Despite our large numbers, there were no close relationships between any of us.

I started school at the age of six. At that time, when I was eight years old, Negar was a fifth grader and I was a third grader. She was three or four years older than me, and taller too. Her hair color and eye color were different from the rest of us. The whiteness of her skin made her red lips more visible. All these physical features distinguished her from me and my other sisters.

It was the middle of autumn. Negar and I had to go to school in the afternoon shift. I was putting on a blue school uniform when Negar came to me wearing a pale color and said in a trembling voice, like a whisper, in my ear, “Parisa, do you have a bandage for a wound?”

Without knowing the cause of all the fear and panic, I looked into her green eyes and said, my blood running cold: 

“Why have you been wounded?”

“Yes, there is blood coming from my groin…” 

“Where? Let me see if it is badly injured! How did your groin get injured?”

“I do not know how or when! It’s just that, when I went to the bathroom, I saw that my underwear and pants were bloody too.”

Negar was frightened. I was stunned. My mind was full of questions I could not ask. For as long as I could remember, there was always talk in our house that you are a girl, that means you have to be very careful with yourself. Do not jump from high places, do not lift heavy objects that put pressure on any particular part of your body, do not let anyone accidentally or intentionally kick the area between your feet or touch your body for any reason. All of this could cause you to become disgraced, and for us to be disrespected.

My family found many ways to tell us this over and over again, in every possible language and every situation. But they never said a thing about what was happening that day, either to Negar or to me.

Nasim, my eldest sister who was nineteen years old, was at home that day. When Negar lost hope of getting anything out of me, she went towards the kitchen to search for Nasim and repeated to her what she had told me. Nasim was surprised, and then she laughed. She said to Negar:

“Don’t be afraid, you haven’t been wounded.”

Then, as if she just remembered that I was there too, she said to me:

“Go inside the room. I want to talk to Negar alone.”

That day, with a burning curiosity and my mind full of questions, I witnessed a secret transpire from the corner of the room. Nasim put Negar’s hand in a glass of salt, and speaking so softly that I could not hear her, said something in her ear.

My mother came home and understood what had happened. She laughed with surprise, just as Nasim did at first, and then, between her laughter, she suddenly moved her hand through the air and without hesitation hit Negar with a fiery slap!

Negar was speechless; her tongue was a thorn. While she tried to hide the redness and pain of her face with her hand, her eyes were wet with tears. Affronted and wronged, she asked our mother:

“But why? I haven’t done anything…”

Our mother pulled Negar close and kissed her head, saying it is a custom that when a girl reaches puberty her face is slapped when she doesn’t expect it. They believe that this makes her menstruation regular and her period last three or four days at most.

I was caught between the question and so many words that I did not know the meaning of: puberty, menstruation, bleeding, custom.

After some time, they went on with their normal routines, until one day, Nasim and Sahar, my other sister who was almost seventeen years old, had a bad fight with Negar. In the middle of the fight, something was said to Negar that made my jaw drop with surprise. I didn’t even know what that word meant “…khony! …bloody!”

I do not remember exactly how Negar responded to my two older sisters that day. Negar was too cheeky to show any weakness in front of Negar and Sahar, but I can remember clearly that, once away from the eyes of others, Negar cried and asked my mother:

“Why should they tease me for something they themselves experience every month?”

My mother replied, “Maybe it’s because you reached puberty early. Both Nasim and Sahar had their periods at the age of fourteen or fifteen, but you are only eleven or twelve years old.

Negar responded to my mother, spitefully, “Well, it isn’t my fault that I am like this at this age now, is it?”

I couldn’t understand anything since no one told me about those matters, and I did not dare ask them about it. A few months later, in early winter, I was sitting in the classroom by the window. I felt a strange pain just under my stomach, and then I noticed that my underwear got slightly wet. I knew that my bladder was not so full that it would cause this sensation. Whatever it was, I knew it was not a good thing, that this was not a good sensation.

I asked the teacher’s permission to leave. Scared and apprehensive, I got to the bathroom beneath the school yard. Something I had never expected had occurred. I had seen the very same thing happen to Negar, but I still did not know what any of it meant. I did not know what to do. My legs were shaking with anxiety and my knees were weak, even though my body was frozen. My palms were drenched in sweat. It seemed to me that the world was spinning around me and nothing was in its place.

That day with Negar streamed like a clear film in front of my eyes, and the words and insinuations that followed wrapped around my ears like the belt of a tape recorder.

I said to myself, I will not let anyone know, I will not let anyone even suspect this situation, at any cost. Negar, who was older than me, became like this. Oh dear me!

I started to cry. I felt as if I had done something wrong, tormented by my conscience. I thought I was to blame. I had a bad feeling about my body and about being a girl, the changes that were happening to me. The tight pain in my chest was the size of a button. And I was confused; why at this age? I was only nine years old. If everyone were to find out about this, then what?

What happens when a wretched human reaches puberty prematurely? I was sure that none of my friends or classmates had dealt with this issue, so why me?

Even though I went to the same school as Negar, she paid more attention to her friends and preferred their company to mine. She walked to school with me, but that was about it. We didn’t even spend recess together. More often than not, I returned home alone.

That day, when I was walking home, I walked with my legs together so that my blue school clothes would not be stained with blood. Along the way, I kept thinking that everyone was looking at me in a certain way, whether the mechanic at the end of the school alley or the old shoemakers with wares spread out on the sidewalk or even strangers passing by. It was as if everyone on the street was paying attention to me that day. I was afraid that my clothes would get dirty from behind, so I loosened the strap of my backpack as much as possible, to let it hang down to my thighs. I walked faster as I approached the home. I took the old stone stairs that always seem at the verge of collapse two at a time, and without delay, entered the bathroom.

After that, I opened a drawer and hurriedly looked for clothes. I was looking for something that I could use like a handkerchief, to put inside my underwear so that my pants would not get dirty. That way my situation would not be exposed. We were not in a good financial position, so the clothes were neither numerous nor varied. I had a silky, cream-colored scarf that I wore under my blouse. Cautiously, I returned to the bathroom.

I was lucky that the weather was cold and the heater was on. Every night, as soon as the others were asleep, I would go to the bathroom and wash the annoying scarf that had not been changed since morning. I would spread it on the heater until it was dry and I could use it again. This process took almost two weeks, the first time.

In this way, a few months passed. As I had promised myself, I did not let anyone uncover my secret. In the third month, I realized that instead of a scarf, there was something like a diaper called a sanitary pad. I then remembered that my father would occasionally give a black plastic bag to my mother and she would put it in the top drawer, telling my sisters, “Don’t finish them off too soon!”

I remember my older brother making me wear baggy pants and another baggy skirt on top. Short-sleeved clothes were totally forbidden, no matter how old one was. That’s why I was not worried about something extra in my pants being noticed. For a short time, this imposition was in my favor.

The use of sanitary pads had its own problems. All the female members of our family used pads from the same package in such a way that a long time would pass before another was purchased. No one knew that another person had been added to the total number of consumers, so I had to be even more careful than before.

When I used pads, throwing them away was another problem. I had to remember to take a plastic bag with me to the bathroom, so that when I smuggled it out of the house in my school backpack, my books and notebooks would not get dirty.

In the fourth month, I felt a strange, slow-building pain, like being stabbed by a hot knife. The pain spread to my back. When I could not bear it any more, I decided to finally tell my mother the story. I did not know what would happen next, but I needed to talk to someone about it, and I thought that maybe, that person was my mother.

When I wanted to start, she made me feel suffocated with her annoyance. I could not stand straight because of the pain, but I gathered all remaining strength. With the force of a voice crying out from the bottom of a well, I said, “Mom, can I say something, without you getting angry?”

Without even looking at me, she said: “Tell me what it is.”

“I have been menstruating for a few months now.”

I kept my head down, not daring to look at my mother to see her reaction. By her sudden movements, I could guess how shocked she was — even more so than when she found out about Negar!

Tears began streaming down my face and I could not control my trembling. I began to make excuses, saying, “I did not want this to happen, I’m sorry maman, it was not my fault. I really did not do anything!”

My mother asked angrily, “From when? Why didn’t you tell me from the beginning? Aren’t you only nine years old? How is this possible at all?

“This is the fourth time, but believe me, I did not want it to happen so quickly.”

“Now what is done is done, even if I hit you under the ear or put your hand in salt, it will all be useless. You didn’t let anyone find out about it, or even suspect that it was happening!”

Out of anger or any other instinctive feeling that was created in me at that moment, I found a strange courage to say my words once, not in a whisper, but in a loud and expressive voice.

“How old is your mom now? How old were you during your period? Was it up to you to choose or set the time? Didn’t you like your elders to talk to you about it before you experienced it, that you were at least ready for? I did not want anyone to make fun of me or to insinuate anything. I did not want to experience these events so early, alone, and without even the slightest amount of information about it. I did not want any of this!” 


Translated from Persian by Shireen Hamza and Raha Azadi. Hamza has translated contemporary Arabic, Persian, and Urdu literature into English. She is managing editor of the Ottoman History Podcast. Azadi is a writer from Afghanistan, an editor in the archipelago writers collective, and a translator.



ما در یک منطقه ی خیلی سطح پایین زندگی می کردیم؛ داخل یک کوچه بن بست که اطرافش کارگاه چوب بری، شیشه بری و قالب گیری کفش بود، در کل فقط سه ساختمان مسکونی در آنجا وجود داشت. خانه ی ما واقع در یک ساختمان قدیمی دو طبقه بود که بالای آن کارگاه شیشه بری و ساخت ویترین که درِ ورودی خانه از کارگاه مجزا بود. کوچه همیشه پر بود از سر و صدای ابزار مختلف، از صدای چکش کاریِ برای قالب کفش گرفته تا صدای بُرش چوب و گاهی شکستن شیشه و غیره

خانواده هشت نفره ی ما یعنی پدر و مادرم بعلاوه ی یک پسر و پنج دختر که من فرزند یکی مانده به آخری هستم، همگی در همان خانه ی فرسوده زندگی می کردیم؛ با وجود جمعیت زیاد خانواده، ارتباط نزدیک و صمیمی بین هیچکدام از ما دیده نمی شد

من در سن شش سالگی دوران تحصیل را شروع کردم و نگار یک سال دیرتر از موعد و در سن هشت سالگی رفته بود کلاس اول بنابراین هر دوی ما در یک مدرسه درس می خواندیم؛ آن موقع نگار کلاس پنجم و من کلاس سوم بودم. او سه چهار سالی از من بزرگتر و قد بلند تر بود، رنگ موهایش از بقیه مان متفاوت بود درست مثل رنگ چشمانش، سفیدیِ پوستش باعث شده بود تا سرخی لبانش بیشتر نمایان شود و همه ی این ویژگی های ظاهری دلایلی برای تمایز او از من و دیگر خواهرانم می شد

اواسط پاییز بود، من و نگار شیفت بعدازظهر باید به مدرسه می رفتیم، در حال پوشیدن لباسهای آبی رنگ فرم مدرسه بودم که نگار با رنگی پریده آمد طرفم و با صدایی لرزان یک چیزی شبیه به زمزمه در گوشم گفت

پریسا چسب زخم داری؟

:در حالی که نمی دانستم دلیل آن همه وحشت و هراس چیست، به چشمان سبز رنگش نگاهی کردم و با خون سردیِ تمام گفتم

واسه چی میخوای جاییت زخم شده؟

…از بغل پام داره خون میاد

کجاش؟ ببینم خیلی بدجور زخم شده؟ اصلا بغل پات چه جوری زخم شد؟

…نمیدونم چه جوری حتی نفهمیدم کِی، فقط وقتی رفتم دستشویی دیدم لباس زیر و شلوارم خونی شده

نگار ترسیده بود و من بُهت زده، ذهنم پر از سوال هایی بود که نمیتونستم بپرسم؛ آخر از وقتی یادم هست همیشه در خانه مان حرف از این بود که شما دختر هستید! یعنی خیلی باید حواستان به خودتان باشد و مراقب باشید که از جاهای بلند نپرید، وسایل خیلی سنگین بلند نکنید که یک وقت به قسمت بخصوصی از بدنتان فشار نیاید، نگذارید کسی اتفاقی یا عمدی لگد بزند لای پایتان یا حتی بخواهد به هر دلیلی بدنتان را لمس کند و… همه اینها میتواند باعث شود، خودتان بی حیثیت شوید و ما بی آبرو

خانواده ام همه ی اینها را به روش های مختلف بارها و بارها به هر زبانی و در هر موقعیتی به ما می گفتند اما هیچ چیز راجع به اتفاقی که داشت می افتاد نگفته بودند، نه به نگار و نه به من

آن روز من، نگار و نسیم بزرگترین خواهرم که نوزده سالش بود، در خانه بودیم؛ نگار که از من ناامید شده بود رفت به سمت آشپزخانه سراغ نسیم و همان چیزهایی که به من گفته بود را برای نسیم تکرار کرد. نسیم تعجب کرد و بعد خنده اش گرفت، به نگار گفت

…نترس جاییت زخم نشده

:بعد انگار که تازه یادش آمده باشد من هم آنجا حضور دارم به من گفت

.تو برو داخل اتاق می خواهم با نگار تنهایی صحبت کنم

آن روز من با حس کنجکاوی زیادی و ذهنی پر از سوال، پنهانی از گوشه در دیدم که نسیم دست نگار را داخل یک شیشه نمک قرار داده و خیلی آهسته که من نمیتوانستم بشنوم درِ گوشش یک چیزهایی می گفت

بعد از اینکه مادرم آمد و موضوع را فهمید، او هم با تعجب مثل نسیم اول خندید و بعد با یک حرکت ناگهانی بین خنده هایش دستش را در هوا چرخاند و بدون تردید یک سیلی آتشین نثار نگار کرد

!!!نگار از شوک زبانش بند آمده بود و در حالیکه قرمزی و درد صورتش را با دست پنهان می کرد، چشمانش خیس از اشک شد و مظلومانه از مادرم پرسید

.چرا؟ من که کاری نکردم

:مادرم نگار را به سمت خود کشید و سرش را بوسید و گفت

چون این یک رسمه! وقتی یه دختر به بلوغ میرسه، زمانی که حواسش نیست سیلی تو صورتش میزنن، باور دارن که عادت ماهیانه اش منظم میشه و پریودش سه یا چهار روز بیشتر طول نمیکشه

گیر کرده بودم بین کلی کلمه و سوالی که حتی معنیشان را درست نمی دانستم: بلوغ، عادت ماهیانه، خونریزی، رسم

روزها روال عادی شان را طی می کردند تا اینکه یک روز نسیم و سحر خواهر دیگرم که دو سال از نسیم کوچکتر بود، با نگار دعوای بدی کردند؛ وسط دعوا یک چیزهایی به نگار گفتند که من دهانم از تعجب باز مانده بود و حتی نمیدانستم معنی آن حرفها چیست: خونی! خونی

یادم نیست آن روز, نگار چه چیزی در جواب دو خواهر بزرگترم گفت چون نگار خیلی پُررو تر از این حرفها بود که از خودش در مقابل نسیم و سحر ضعف نشان بدهد اما کاملا واضح خاطرم هست که نگار یک وقت هایی دور از چشم بقیه گریه میکرد و از مادرم می پرسید

…چرا انها باید من را برای چیزی مسخره کنند که خودشان هم هر ماه آن را تجربه میکنند

:مادرم در جواب میگفت

شاید بخاطر اینه که تو زودتر از موعد به بلوغ رسیدی، چون نسیم و سحر جفتشون توی چهارده تا پانزده سالگی پریود شدن اما تو تازه یازده سالته

:نگار هربار با بغض به مادرم میگفت

…خب تقصیر من نیست که الان توی این سن اینجوری بشم

تمام این حرفها هر بار به یک بهانه ای سر باز می کرد و نه کسی به من چیزی درباره اش میگفت و نه حتی خودم جرات می کردم از کسی چیزی در این مورد بپرسم؛ تا اینکه چند ماه بعد، اوایل زمستان در کلاس کنار پنجره نشسته بودم ،احساس کردم زیر دلم یک جور عجیبی درد گرفت و بعد انگار که لباس زیرم خیلی نامحسوس و جزئی خیس شد؛ میدانستم که مثانه ام آنقدر تحت فشار نبوده که بخواهد همچین اتفاقی بیفتد اما هرچه که بود میدانستم اتفاق خوبی نیست و حس خوبی نداشتم

از معلم با خواهش و تمنا اجازه گرفتم که بروم بیرون؛ وقتی با کلی ترس و دلهره خودم را رساندم به دستشویی تهِ حیاط مدرسه، چیزی که حتی فکرش را هم نمی کردم اتفاق افتاده بود، همان اتفاق چند وقت پیش برای نگار را حالا داشتم با چشم برای خودم می دیدم و همچنان نمیدانستم معنی همه این ها چیست، نمیدانستم چکار باید بکنم؛ پاهایم داشت از شدت اضطراب میلرزید، زانوهایم سست شده بود، با وجود اینکه بدنم یخ زده بود، در عین حال کف دستانم خیس از عرق شده بود، انگار که دنیا دور سرم می چرخد و هیچ چیز را سر جایش نمی دیدم

  جریان آن روزِ نگار مثل یک فیلمِ واضح جلوی چشمانم بود و حرف ها و کنایه های بعد از آن مثل یک نوار ضبط صوت در گوشم می پیچید

 با خودم گفتم نمی گذارم هیچ کس بفهمد، به هیچ قیمتی نمی گذارم کسی حتی شک کند به این موضوع، نگار که از من بزرگتر بود اینطور شد وای به حال من

فقط گریه می کردم و احساس گناه ، تنفر و عذاب وجدان داشتم، فکر میکردم من مقصر هستم، حس بدی داشتم از بدنم و دختر بودن ، ازتغییراتی که داشت اتفاق می افتاد و از آن دردی که به اندازه ی یک دکمه در سینه هایم ایجاد شده بود و سردرگمی که چرا در این سن؟ آخر من فقط نُه سالم بود؛ اگر همه میفهمیدند ،آن وقت چه؟

اصلا چه می شود که آدم دچار بلوغ زودرس می شود؟ مطمئن بودم هیچکدام از دوست ها و همکلاسی هایم مثل من به این زودی ها درگیر همچین مسئله ای نمی شوند، پس آخر چرا من؟؟

با اینکه با نگار به یک مدرسه می رفتیم، نگار آنقدر همیشه حواسش به دوستانش بود و آنها را به من ترجیح می داد که فقط مسیر رفت تا مدرسه را با من می آمد و حتی زنگ تفریح هم سراغ من را  نمی گرفت، برای همین هم من بیشتر وقت ها تنهایی بر می گشتم خانه

آن روز وقتی داشتم می رفتم خونه با پاهای چسبیده به هم راه می رفتم که لباس های آبی رنگ مدرسه ام یک وقت خونی نشود؛ در مسیر مدام فکر میکردم همه آدم ها یک جور خاصی به من نگاه می کنند، از مکانیکی سر کوچه ی مدرسه تا پیرمرد کفاشی که در پیاده رو بساط کرده بود و حتی رهگذرهایی که اصلا نمی شناختم. انگار آن روز همه در خیابان توجهشان به من بود؛ ترسیده بودم که نکند لباسم از پشت کثیف شده باشد به خاطر همین هم بند کوله پشتی ام را تا جایی که می شد شل کرده بودم که از پشت تا نزدیک ران هایم آویزان شود، سرعتم را بیشتر کردم و به محض اینکه رسیدم خانه پله های سنگی و قدیمی خانه را که هر آن احتمال ریزش آن وجود داشت را دوتا یکی کردم و بدون معطلی رفتم داخل دستشویی.

بعد از آن رفتم سراغ دراورو سراسیمه دنبال لباس میگشتم و البته دنبال یک چیزی که بتوانم از آن بعنوان دستمال استفاده کنم و بزارم اش داخل لباس زیرم که شلوارم کثیف نشود و لو نروم؛ از نظر مالی اوضاع خوبی نداشتیم بنابراین لباس های زیاد و متنوعی هم نبود، یک روسری لیز کرم رنگ داشتم که قایمش کردم زیر بلوزم و دوباره محتاطانه رفتم به سمت دستشویی

شانس آوردم آن موقع هوا سرد بود و بخاری روشن، برای همین هم هر شب به محض اینکه بقیه می خوابیدند، می رفتم داخل دستشویی و آن روسری آزار دهنده را که از صبح عوض نشده بود می شستم و پهن میکردم روی بخاری تا زمانی که خشک شود و بتوانم دوباره استفاده اش کنم؛ این روال تقریبا نزدیک به دو هفته طول کشید برای اولین بار

چند ماه به این صورت  گذشت و همانطور که با خودم عهد کرده بودم نگذاشتم هیچکس متوجه راز من شود؛ در سومین ماه متوجه شدم که به جای آن روسری یک چیزی شبیه به پوشک هست که به آن نوار بهداشتی می گویند. بعدا یادم آمد که پدرم هرچند وقت یک بار، یک پلاستیک مشکی را قایمکی میداد دست مادرم و او هم می گذاشتش داخل کشوی اول دراور و به خواهرانم می گفت

فقط زود تمومش نکنید

یادم هست برادرم من را مجبور میکرد که یک شلوار گشاد بپوشیم و روی آن شلوار هم حتما یک دامن گشاد دیگر، لباس های آستین کوتاه هم که کلا ممنوع بود و فرقی نمی کرد چه کسی چند سالش باشد، بنابراین از این جهت من نگران مشخص بودن یک چیز اضافه در شلوارم نبودم و صرفا در آن چند روز به خصوص این تحمیل و اجبار به نفع من یکی بود.

استفاده از نوار بهداشتی هم دردسرهای خاص خودش را داشت از این نظر که فقط یک بسته بود و همه اعضای مونث خانواده باید از همان یک بسته طوری استفاده میکردند که مدت زمان طولانی با خرید بعدی فاصله باشد و خوب کسی نمی دانست که یک نفر دیگر هم به جمع مصرف کنندگان اضافه شده به خاطر همین هم من خیلی بیشتر از قبل باید مراقب می بودم

وقت هایی که از نوار استفاده می کردم دور انداختنش معضلی بود، باید خیلی محتاطانه یک پلاستیک همراه خودم می بردم دستشویی که وقتی میخوام بزارمش توی کوله پشتی مدرسه ام و از خانه خارجش کنم، دفتر کتاب هایم کثیف نشوند

 در چهارمین ماه که این اتفاق تکرار می شد، دردها به طرز عجیبی رفته رفته بیشتر شدند، طوری که انگار یک چاقوی داغ می کشیدند زیر دلم و دردش به کمرم هم سرایت می کرد. دیگر بیشتر از آن نتونستم تحمل کنم و بالاخره تصمیم گرفتم به مادرم ماجرا را بگویم؛ نمیدانستم بعد از آن دقیقا قرار است چه اتفاقی بیفتد اما من نیاز داشتم که با یک نفر در این مورد حرف بزنم و فکر کردم شاید آن یک نفر مادرم باشد

:وقتی می خواستم شروع کنم بغض داشت خفه ام میکرد و از درد نمیتونستم صاف بایستم اما تا جایی که قدرت داشتم تمام توانم را جمع کردم و با صدایی که به زور از ته چاه در می آمد گفتم

مامان یه چیزی بگم دعوام نمیکنی؟

  :بدون اینکه حتی نگاهم کند گفت

تا چی باشه، بگو

من عادت ماهانه شدم الان چند ماهه

سرم پایین بود و جرات نمی کردم به مادرم نگاه کنم تا واکنشش را ببینم اما با آن جابجایی ناگهانی اش میتوانستم حدس بزنم که چقدر شوکه شده حتی بیشتر از وقتی که راجع به نگار این موضوع را  فهمید

:اشکهایم بی اختیار پایین می ریختند و نمیتوانستم لرزش بدنم را کنترل کنم، در همان حال فقط عذر خواهی میکردم و میگفتم

.من نمیخواستم این اتفاق بیافتد، ببخشید مامان تقصیر من نبود بخدا من کاری نکردم

:مادرم با عصبانیت پرسید

از کی؟ چرا همون اول نگفتی؟ تو فقط نُه سالته؟ اصلا چطور ممکنه؟

.این دفعه چهارمه ولی باور کن من نمیخواستم به این زودی

حالا دیگه شده، الان حتی اگه بزنم زیر گوشِت واسه اینکه دیر به دیر عادت شی یا دستت رو بزاری تو نمک هم فایده نداره اینا مال همون دفعه اوله نه تو که این همه مدت انقدر موذی و آب زیرکاه بودی که نه به کسی چیزی گفتی نه گذاشتی کسی بفهمه یا حتی شک کنه

دوست نداشتم  کسی من را مسخره کند یا طعنه و کنایه بزند و به این زودی این اتفاق ها را تجربه کنم آن هم به تنهایی و زمانی که حتی کوچکترین اطلاعاتی در این باره نداشتم، من هیچکدام از این اتفاق ها را نمیخواستم، از روی خشم یا هر احساس غریزی دیگری که در آن لحظه در من ایجاد شده بود جسارتی عجیب پیدا کردم که این بار نه با زمزمه، بلکه با صدای بلند و رسا حرفم را یک بار هم که شده بزنم

مامان تو خودت الان چند سالته؟ از چند سالگی پریود شدی؟ دست خودت بود که انتخاب یا تعیین کنی زمانش رو؟ دلت نمی خواست توی اون زمان توی این شرایط به جای اینکه کسی سرزنش یا توبیخ کنه کنارت باشه ازت حمایت کنه؟ دوست نداشتی قبل از اینکه تجربه ش کنی بزرگترات راجع بهش باهات حرف بزنن که لااقل آمادگیش رو داشتی؟


ترجمه شیرین حمزه و رها آزادی

شیرین حمزه به طور منظم با هنرمندان همکاری می کند و در رسانه های مختلف کار می کند. او ادبیات معاصر عربی، فارسی و اردو را به انگلیسی ترجمه کرده است. شیرین همچنین سردبیر پادکست تاریخ عثمانی است 

رها آزادی نویسنده‌ای اهل افغانستان و عضو جمعی از نویسندگان مجمع‌الجزایر، ویراستار و مترجم است



If you liked this story and would like to help more writers like this publish their work, please support us by becoming a member HERE.

Copyright © 2024 the archipelago. The material on this site may not be used elsewhere without written permission. For reprint enquiries, contact us