Now Reading
War be damned 

War be damned 


With difficulty, I secure the large scarf which covers my head, and in spite of all my efforts, it still doesn’t stand right. I grow restless and careless and continue on with the scarf. The streets of Quetta are narrow and congested, especially at noon when everyone is busy in one way or another. I grow restless and careless and go towards the shop at the end of the street. When I got there, I entered the shop and bought what I needed. Exiting the shop, I change directions and begin to make my way home. It’s not far, but I’m still ten minutes away. All through the journey the events of the past two months occupy my mind, and I go over them in my head. In the span of these two months, our lives became entangled in strange twists and were rapidly turned upside down. 

The fall of Afghanistan has forced many to become migrants and come to the city of Quetta in Pakistan. My family, too, are among those migrants. And I, too, am one of the girls from the country of Afghanistan who studied eagerly and earnestly for twelve years. But in the twelfth grade, the year I was supposed to enter university, I left my dreams behind in Kabul and went to Pakistan. War imposes the heaviest of burdens, such that one is forced to abandon all that they possess in order to preserve their bodily well-being. During the time that most of Afghanistan’s states were being seized by the Taliban, the situation in Kabul, the capital city, was becoming increasingly chaotic. Meanwhile, I was completing my four and a half month exams and studying eagerly and earnestly so that I could receive good grades. With my high school education coming to an end, I had plans to apply to a good university. My mind was flooded with so many lofty ambitions in those days.

That Saturday as I was returning from school, the situation seemed outwardly calm with everyone going about their daily affairs, and yet only moments later Kabul was calm no longer as a mayhem like no other befell the city. Word had spread that the Taliban was nearing the city gates and that Kabul was also going to be seized. At the time, everyone saw their houses as a place of safety, and all of our family had the same as other families gathered in the home. After a few days of Taliban rule, my brothers became fixed upon the idea of immigrating to another country.

On one of those nights at the start of the Taliban’s rule, a few of our close relatives who had traveled from Mazar-Sharif came to our home, and after countless discussions they all decided that Pakistan was the best option if we were to leave Afghanistan. On the afternoon of Thursday, August 19, my family and I along with several relatives set out toward Qandahar, so that from there we could go to Pakistan. From the first few minutes after we had left for Qandahar, I already felt homesick — I was feeling sick when I was thinking about Kabul and its people, Kabul and its nights, school and my friends, our home and the room whose walls had become full of my drawings, for my books and all the things that were left behind. We spent the entire night on the road, and it was, truth be told, a sad and frightful night. We could easily see the fear in the lens of the eyes. Fear was the only emotion that prevailed over our being. The blackness of the night and dark interior of the car only intensified this fear. We were all worried in our own way, worried about the checkpoints of the Taliban, who, with their piercing dark eyes marked with black eyeliner and guns at their shoulders, leered at everyone. Throughout the journey, the Taliban stopped the car at four checkpoints and entered the car. I was wearing black from head to toe, and every time they entered the car I would cover my face with my chador. The girl sitting next to me was also wearing a chador out of fear, but she didn’t know how to wear it properly. Staying calm was no easy task. At each checkpoint sighting every breath would become difficult. For the entirety of the trip and through the night, none of us slept. In reality, fear wouldn’t allow us to sleep. 

Once, when the car was stopped by the Taliban, a man wearing a brown tunic and trousers pulled up exceedingly high entered the car, and the furrowed brows which creased his forehead made us frightened that after seeing them I dropped my head and couldn’t bring myself to look up again. During this same instance, he began to give my brother-in-law a hard time and started interrogating him. He asked for his passport and meticulously scrutinized his face, asking him how old he was, how long he was a soldier or in the army for, and where he was going. But my brother-in-law was never a soldier, and after seeing his passport he let him go. He then began asking the same questions of another young man, but thankfully after a while he descended from the car, and everyone breathed a sigh of relief. The thinking that he might take one of us away with him was the most mortifying feeling that any of us experienced that night. 

That night, with all of its trials, passed, and at eight in the morning on Friday we arrived at the Spin Boldak ground border. We waited for an hour until they opened the border, and then a massive crowd rushed from one side to the other. Everyone was determined to make their way across the border as quickly as possible. The weather was extremely hot and in that horde of people the sound of children and their cries ringing out from every direction made the situation all the more unbearable. The Taliban were also standing in several places, and with the whips that they gripped in their hands, they would strike the men. So terrifying were their eyes and the furrowed brows which creased their foreheads that no one dared protest. Eyes darkened by black eyeliner, long, disheveled beards, and hands wielding whips instils a fear in one’s soul that leaves no room for protest. At the sight of boys and men being beaten and cursed at for no reason whatsoever, my heart would shrink, and I could do nothing. 

When we reached the border to cross into Pakistan, the soldiers at the border gave us directions which led to the way back, and since we didn’t know any better, we turned and went back. Later, others told us that this was how the Pakistanis would turn you away at the border. After being rejected from the border twice, we were finally able to cross. Thoroughly tired and thirsty, though our feet no longer had the ability to walk, we made it to the car station of Pakistan. The smugglers who were supposed to take us to Quetta stowed us into two Mercedes, and we went on our way. All the women were sitting in the front and the men in the back. It took four hours to reach Quetta and along the way Pakistani soldiers stopped us at checkpoints. These checkpoints had nothing short of the Taliban’s, and we all covered our faces so that even our eyes were covered. This time it wasn’t just the women covering their faces, but the men, too, were hiding their faces with handkerchiefs. The Pakistani soldiers, with their distinctive uniforms, attentively investigated the interior of the car, and at one point we were close to being turned away when they held us for a period of twenty minutes. But a bribe was enough for them to let us go, and we reached Pakistan in one piece. By the time we arrived in Pakistan’s Quetta it was two in the afternoon, and when I saw the atmosphere in Quetta my heart sank even deeper than before. The old houses, hot climate, and the dust that would remain suspended in the air every time a car would drive by had created a depressing image of Pakistan for me from the very first moment. One of our relatives who had been residing in Pakistan for a long time was waiting for us, and we spent around four days staying in their home. 

After four days we all set out looking for a place of our own and were met with high prices, which had soared after the sudden influx of immigrants to Pakistan. I have no choice, I should assimilate myself to a new culture. Without a doubt, no place on earth is, or ever will be, as dear to one as their homeland. But war brings pains to bear that cause one to relinquish everything in order to protect their own well-being and that of their family. 

Now, I’m kilometers away from Kabul, and at twelve noon on the streets of Quetta I recollect melancholic memories, and I’m upset for the dreams that I had. War has caused me to bear distance from my homeland, distance from my friends, distance from my studies and education and books. Two of my brothers are stuck in Kabul, and life goes by in a way that I would’ve never imagined, and the only words that I shall never forget are: war be damned.


Translated from Persian by Ashkaan Kashani. Ashkaan is a student of McGill University in Philosophy and Islamic Studies and applying to graduate programs in Near Eastern Studies and Comparative Literature. He has studied classical Persian literature.


لعنت به جنگ

شال کلانی را که پوشیده ام به سختی بر سرم نگه میدارم و با تمام تلاشی که می کنم درست بر سرم نمی ایستد. کلافه میشوم و بیخیال شال راهم را ادامه میدهم، سرک های کویته تنگ و پر تردد است مخصوصا در ساعت دوازده ظهر که همه به نحوی مشغولند. کلافه میشوم و بیخیال به سوی دکان که آخر سرک است و زمانیکه به آنجا می رسم داخل دکان شده و مواد مورد نیازم را میخرم. از دکان بیرون شده و راهم را به سوی خانه کج میکنم. راه طولانی نیست ولی ده دقیقه از خانه خودمان فاصله دارم. در طول راه تمام فکرم حول و حوش دو ماه اخیر می گذرد و آن را مرور میکنم. در طی دو ماه زندگیمان خیلی به سرعت از این رو به آن رو شد و دچار تغییرات عجیبی شد

 سقوط افغانستان مردمان زیادی را مهاجر کرده است و به شهر کویته پاکستان آمده اند. خانواده ی من هم از جمله ی مهاجران است و من هم یکی از دختران سرزمینم افغانستان هستم که ۱۲ سال با شوق و علاقه درس خواندم اما در صنف دوازدهم در سالی که قرار بود وارد دانشگاه شوم آرزوهایم را در کابل جا گذاشتم و راهی پاکستان شدم. جنگ دردهای عمیقی را به بار می آورد، طوری که آدمها مجبور می شوند از تمام مال و اموالشان بگذرند تا تنشان سالم بماند. زمانیکه که اکثر ولایت های افغانستان روز به روز توسط طالبان تصرف میشدند اوضاع کابل که پایتخت افغانستان بود آشفته تر میشد. من آن موقع امتحانات چهار و نیم ماهه ره سپری میکردم و با شوق و علاقه درس میخواندم تا نمرات خوبی داشته باشم. سال آخر مکتبم بود و شوق های بیشماری در دلم جوانه زده بود. دوست داشتم با اتمام دوره ی مکتبم برای یکی از دانشگاه های خوب درخواست بدهم و هدف های بزرگ و بیشماری ذهنم در خود جای داده بود

روز شنبه زمانیکه از مکتب برگشتم اوضاع به ظاهر آرام بود و همه مصروف کارهای روزمره شان بودند اما بعد از دقایقی شهر کابل دیگر آرام نبود و آشفتگی عجیبی سراسر شهر را در برگرفته بود. خبر رسیده بود که طالبان در نزدیکی دروازه های کابل رسیده اند و قرار است کابل را نیز تصرف کنند. در آن زمان همه خانه هایشان را مکان امنی برای خود می دانستند و اعضای خانواده من نیز همه در خانه جمع شده بودند. بعد از چند روزی که از شروع حکومت طالبان گذشت، برادرانم در صدد این شدند تا به کشوری دیگر مهاجرت کنیم

در یکی از شبهای شروع حکومت طالبان چند نفر از اقوام نزدیک مان که از مزار شریف مهاجر شده بودند، به خانه ی ما آمدند و بعد از صحبت های بیشمار پاکستان را بهترین گزینه برای خارج شدن از افغانستان دانستند. تنها گزینه هم پاکستان بود چون تنها کشوری بود که مرزهایش را برای مهاجران باز نگه داشته بود. اگرچند طالبان وعده های خوب بسیاری داده بودند اما با تمام وعده های خوبی که می دادند ‌قبول آن برای مردمی که چندین دهه با آنها جنگیده بودند سخت بود. از همین رو من و فامیلم و چند خانواده از اقوام در بعد از ظهر روز پنجشنبه نوزدهم آگوست به طرف قندهار راهی شدیم تا از آنجا به پاکستان برویم. از همان دقایق اول حرکت به سوی قندهار دلتنگ شدم، دلتنگ کابل و آدمهایش، کابل و شبهایش، مکتب و دوستانم، خانه ی مان و اتاقی که دیوارهایش پر از نقاشی های من شده بود، برای کتاب هایم و تمام وسایلی که جا مانده بودند. تمام شب را در طول راه بودیم و به راستی شب غم انگیز و خوفناکی بود. ترس تنها احساسی بود که در آن زمان بر وجودمان چیره گشته بود. سیاهی شب و تاریکی درون موتر نیز بر این ترس دامن میزد. همه به نحوی نگران بودیم، نگران از ایست های بازرسی طالبان که با دقت و چشمهای سیاه که سرمه شده بودند و تفنگی که بر شانه داشتند همه را زیر نظر می گرفتند. در طول راه چهار بار ایست های بازرسی طالبان موتر را توقف دادند و وارد موتر شدند. من سرتا پا لباس سیاه پوشیده بودم و با هر بار وارد شدن آنها با چادرم صورتم را میپوشاندم. دختری که کنار من نشسته بود از ترس چادری نیز پوشیده بود ولی طرز پوشیدن آن را بلد هم نبود. آرام بودن کار آسانی نبود، حتی نفس کشیدن هم با هر بار دیدن ایست های بازرسی طالبان سخت میشد. در طول راه و آن شب هیچ کدام مان نخوابیدیم، در واقع ترس نمی گذاشت بخوابیم

 یکبار که موتر توسط طالبان توقف داده شد، یک مرد که پیراهن تنبان قهوه ی پوشیده بود و پاچه های شلوارش را هم خیلی بالا کشیده بود وارد موتر شد، چشمانش و اخمی که بر پیشانی داشت آنقدر ترسناک بود که من بعد از دیدنش سرم را پایین انداختم و دیگر بالا آورده نتوانستم. در همان بار به شوهر خواهرم گیر داد و از او سوالات زیادی پرسید، تذکره اش را خواست و با دقت چهره اش را بررسی کرد از او پرسید چند سال سن دارد و چند سال عسکر یا سرباز بوده است و به کجا میخواهد برود؟ اما شوهر خواهرم عسکر نبود و بعد از دیدن تذکره اش او را رها کرد و از یک پسر جوان دیگر نیز همین سوالها را پرسید، اما خوشبختانه بعد از دقایقی از موتر پایین شد و همه نفس راحتی کشیدن. فکر اینکه بخواهد یکی از ما را با خود ببرد، در آن زمان کشنده ترین حسی بود که همه تجربه کردیم 

آن شب با تمام سختی هایش سپری شد و ما در ساعت هشت صبح روز جمعه در مرز چمن سپین بولدک رسیده بودیم. یک ساعتی در مرز معطل شدیم تا بالاخره مرز باز شد و جمعیتی عظیمی به آن سو روانه شدند. همه در تلاش این بودند تا زودتر از مرز بگذرند. هوا به شدت گرم بود و در آن انبوه جمعیت و صدای کودکانی که از هر طرف بلند بود و گریه میکردند، وضعیت اسفبار تر شده بود. در چند جا طالبان نیز ایستاده بودند و با شلاق هایی که در دست داشتند مردان را میزدند. آنچنان چشم هایشان و اخمی که بر پیشانی داشتند ترسناک بود که کسی جرات اعتراض نداشت. چشمان سرمه کشیده ی سیاه و ریش های بلندی که نامرتب بود و دستانی که شلاق را در بر داشتند، ترس را آنچنان در دل جای میداد که جای هیچ اعتراضی نماند. با دیدن پسرها و مردانی که به دست آنها بدون هیچگونه دلیلی لت و کوب می شدند دلم از درد مچاله میشد و هیچ کاری نمی تونستم

 زمانیکه در مرز پاکستان رسیدیم سربازان پاکستان بدون هیچ دلیلی راه برگشت را به ما نشان دادند و ما هم چون راه درست را بلد نبودیم برگشتم در حالی که بعدا دیگران می گفتند آنها اینگونه رد مرز می کردند. بعد از دوبار رد مرز شدن بالاخره توانستیم از مرز بگذریم. با خستگی و تشنگی تمام در حالیکه پاهایم نای راه رفتن نداشت در ایستگاه موتورهای پاکستان رسیدیم. قاچاقبری که قرار بود ما را در کویته پاکستان برساند در داخل دو موتر مرسدس ما را جابجا کردند و شروع به حرکت کردیم. همه ی خانمها در ست های اول نشسته بودیم و مردان در یک ست آخر نشسته بودند. در طی چهار ساعت در کویته پاکستان رسیدیم و در طول راه ایست های بازرسی سربازان پاکستان موتر را توقف دادند. این ایست ها دست کمی از ایست های بازرسی طالبان نداشت و ما همه صورت هایمان را طوری پوشانده بودیم که حتی چشمهایمان هم دیده نمیشد. اینبار فقط خانمها نبود که صورت هایشان را پوشانده بودند بلکه مردان هم با دستمال صورت هایشان را پوشانده بودند. سربازان پاکستانی با یونیفورم مخصوصی که به تن داشتند داخل موتر را به دقت بررسی می کردند و یکبار هم قریب به برگشت بودیم چون یک ایست بازرسی ما را به مدت بیست دقیقه نگه داشت اما با رشوه دادن ما را رها کرد و ما توانستیم در سلامت کامل به پاکستان برسیم. زمانیکه در کویته پاکستان رسیدیم ساعت دو بعد از ظهر بود و با دیدن محیط کویته دلم بیشتر از قبل گرفت. خانه های ساخت قدیمی و آب و هوای گرم و گرد و خاکی که با هر بار گذشتن موترها هوا را در بر میگرفت پاکستان را از همان اول در پیش چشمانم مکان دلگیری ساخته بود. یکی از اقواممان که در پاکستان برای مدت های مدیدی اقامت داشت منتظرمان بود و ما حدود چهار روز را در خانه آنها ماندیم

بعد از چهار روز همه در پی پیدا کردن خانه برای خودمان شدیم و با قیمت های بسیار بالایی روبرو شدیم که بعد از ورود مهاجران این قیمت ها بالا رفته بود. یک حویلی برای خودمان کرایه گرفتیم و زندگی مان را از صفر شروع کردیم و با همه ی سختی هایش روز هایمان را به شب رساندیم. زندگی که در کابل داشتیم حالا برایمان آرزوی بیش نبود. روبرو شدن با فرهنگ جدید، آدم های جدید و لهجه و باور های جدید برای هیچ کسی به زودی آسان نمی شود و روزهایی هست که دلتنگ لباسی که در کابل میپوشیدم میشوم اما به ناچار باید خودم را با فرهنگ جدید تطابق بدهم

بدون شک هیچ جای زمین به اندازه ی کشور و مکان خود آدم عزیز نیست و نمیشود ولی جنگ درد های را به بار می آورد که آدم از همه چیزش می گذرد تا تنش و خانواده اش سالم بماند. حالا کیلومتر ها از کابل فاصله دارم و در دوازده ظهر در سرک های کویته خاطرات ناخوشايند را با خود مرور میکنم و برای آرزوهایی که داشتم ناراحتم  و تنها عبارتی را که هیچوقت فراموش نخواهم کرد این است: لعنت به جنگ


بیوگرافی نویسنده: ناهیده دختری از قوم هزاره افغانستان است. او قصد دارد در مورد آنچه واقعاً در ذهن یک دختر پناهنده اتفاق می افتد بنویسد و همه آن افکار را در قالب داستان آورده است

بیوگرافی مترجم: اشکان کاشانی دانشجوی دانشگاه مک گیل در رشته فلسفه و معارف اسلامی و متقاضی تحصیلات تکمیلی در مطالعات خاور نزدیک و ادبیات تطبیقی. او در رشته ادبیات کلاسیک فارسی تحصیل کرده است


If you liked this story and would like to help more writers like this publish their work, please support us by becoming a member HERE.

Copyright © 2021 the archipelago. The material on this site may not be used elsewhere without written permission. For reprint enquiries, contact us. | Powered by SMART